Güz Bahçesi

Altın sarı yapraklarda 
Hayatın son kez yansıyan ışığı 
Solarken yüzümde 
Şiir 
Kirlenen bir su gibi çıkıp gidiyor hayatımızdan. 
Üzerinde unutulan meyvaları şarabî nar ağacı 
Çiçeklerini anımsayan kim kaldı 
Altmış yıllık çam, nasıl 
Bu denli kıyıda kalabildiğine şaşkın 
Orman oynamaz mı yerinden 
Portakallar birer güneş olup yükselmez mi güz bahçesinden? 
Ilık toprakta taze güz çimeni 
Soluğuyla nemleniyor yüzüm 
Asmada kalmış bir salkım 
Son kırlangıcın şırası 
Hüzün, güz bahçesinde kızkardeşim 
Kameriyedeki ıslak sırada 
Çocukluğum tarlalarda 
Leylek peşinde 

Uzakta, göğün ve denizin griliği içinde alevler 
Arıtımevi bacalarında parlayan bayraklar 
Ayva dallarıyla karışan fındığın dibinde 
Henüz çürümemiş bir tane 
Sincabım nerde, ben nerde! 
Bu güz bahçesi sonu hayatın 
Baharı bir daha görmek 
Uzun, uzun bir gecede beklenen leylek