BEN Mİ? EVET... 

Ben mi? evet... 
Bir gün çıkıp gideceğim
kapıları, evleri, dergileri, hüzünler bırakarak... 
Bir çiçek merhaba diyecek... 
Hoş geldin diyecek dağ... 
Orman gülümseyecek... 
Anımsayışların, bekleyişlerin, ümitlerin yada
ümitsizliklerin 
Hırsların, yarışların, tasaların kalktığı yerde 
Tam anlatının kaldığı yerde başlayacak şiir... 
Hiç kimseye seslenmeyen, kendi kendine yeten
sadece... 
Kendi mantığı; kendi güzelliği içinde tutarlı... 
Ama halkın yaşantısı girecektir oraya, çünkü
yaşayan büyük 
Bir şeydir halk... 
Deniz ve ufuk girecek, karınca
yuvaları, gökyüzü, kozalaklar 
Ve kopuk ve art`k hasetsiz bir aşk... 

Yani sevişmek
denizle, koşulsuz, önyargısız, hesapsız... 
Yani uzanmak ve düşünmek binlerce yıl.. 
Doğan, ölen ve yaşayan şeyleri... 
Doğumu, ölümü ve yaşamayı 
Yani dingin ve büyük olan herşeyi anlatmak... 
Ben mi? evet .çıkıp gideceğim bir gün... 
Tasasız, gözyaşsız, geride birşey bırakmadan ve
birşey beklemeden 
İlerde... 
Sadece yağmur sularından pırıl pırıl bir yürek 
Artık kendi kendinin anlamı ve nedeni olan bir
yürekle...