İŞTE BİR ŞİİR 

Bir akşamüstüne doğrunun melankolisini
sonsuzlaştırmak istiyorum 
yasadığıma tanık olun 
Bu bireysel çırpınışları aşmak istiyorum, tanık olun

Ama bir aralıkta yaşıyoruz sanki, 
yeryüzü ayaklarımızın altından kayıyor ve kimse
bunun 
farkında değil 

Heryerde benciller ve ukalalar kendi ölçülerine
zorluyorlar hayatı 
Ve hiç kimse denizin nasıl büyük ve derin birşey
olduğunun 
farkında değil 

Ve hiç kimse bir karpuz kabuğundaki çıldırtıcı,
taze ve derin 
yeşilliğin farkında değil 
Ve hiç kimse çocukların neden mahzun olduğunun
farkında değil 
Ve onları nasıl bir dünyaya hazırladığımızın 
Hafifçe başım ağrıyor, bir çocuk ağlayışı, geçen
bir tren, 
vakitsiz bir horoz 
Birazdan televizyon sesi yükselir, hayatımızı
karartmak 
ve zapt u rapt altına almak için 
Hiçbir şairi kıskanmıyorum ve hiçbir şaire
özenmiyorum, istiyorum ki 
kendi çırpınışları, kendi savruk davranışları içinde 
bir disiplin yaratsın şiirim 
İşte durup dururken uzak semtlerinde Ankara'nın
geniş ve soğuk 
bir gecekondu akşamının izlenimi geliyor aklıma 
Ve tereddütsüz geçiyorum şiirime bunu 
Mutlu olmayı bir kez yitirdim sonsuzca belki de 
Üzüntüyle ayrılıyorum bu şiirden