ZAMAN KEKEMEYDİ 

Gün bitti, elindeki güller de
soldu 
anımsanacak neler kaldı
bugünden 
paylaşılmış olan nelerdi
sımsıcak 
belki bir türkü söyleriz geceye
karşı 
saçlarını tarazlayan bir şafak
olur 

Zaman kekemeydi ve tarihe
sızan 
soytarılar gördük genç
ömrümüzde 
ölüm peşimize düşende bir
göçebeydik 
suretimiz ağardı kurulan
darağaçlarına 
bütün sığınaklar uçurumlara
açılırdı 

Rüzgar suyu soğutsun su terli
bedenlerimizi 
ve aşkı düşünelim biz, destan
yalnızlıkları 
konuşursak akşam olur ve yine
yağmur yağar 
gidersek gülüşler azalır
buralarda 
kim bulur kayıp adresteki
dostları 

Bir karanlığa bakıyorum bir de
zamana 
ay büyüyüp bir gül oluyor
ellerinde senin 
ve ancak yeni bir yorumu
oluyor aşkın 
saçlarından sızan bu karanlık
yağmur 
ayın çağıltısıyla tutuşuyor
begonyalar 

Saçlarındı diye düünüyorum
ömrümüzü 
çözüldükçe savrulan rüzgardı
saçların 
ve ikide bir aklıma düşüyor
aynı soru 
-Aşkı bilmiyorsam nasıl
değiştiririm 
kendimi, seni ve bütün
dünyayı